The Guilty Ones : A Personal Review of "The White Ribbon"

In a village somewhere in Germany before the outbreak of World War 1, a lot of weird stuff is happening. The town doctor gets injured when his horse trips over a wire strung across his gate. The tenant farmer’s wife is killed after falling through weak floorboards in a mill. Days later, the baron’s child is found hanging upside down, his buttocks streaked with whip marks. The retarded son of the doctor’s midwife is beaten in the woods. The local pastor finds a dead bird on his desk, scissors rammed through its small body.

Everyone is compelled to ask: Who is responsible for these brutal crimes? Michael Haneke’s The White Ribbon begins like a whodunit with the locals left to wonder by this series of anonymous criminal acts. The police visit the place to investigate but it’s clear that the crimes are never going to be solved. There are heavy hints however they do not seem to be much of help as they never reveal the identity of the perpetrators. Villagers have suspicions and like them, we can only guess as to who the culprits are.

Michael Haneke said in an interview that his film is a portrait of a society that gave birth to the Nazi generation. It’s a guilt trip down memory lane, shot in black-and-white that creates a scary and grim effect. We learn that the title is a badge of mortification. The pastor forces his children to wear white ribbons when he believes they have disobeyed him. “The white color was to remind you of innocence and purity,” he tells them. The children, of course, are not innocent. They are furtive and shifty and their beautiful faces seem to harbor some malice and terrible secret. If the children are the monsters responsible for those atrocities, it’s fitting to say that their fathers may be the ones to blame.

Would it be safe to assume then that child abuse gave rise to Nazism? Mr. Haneke will certainly not be too happy if his film will be regarded only as a film about Nazism. Rather, it’s a movie about the roots of evil. According to Haneke’s view of mankind, there was nothing exceptionally evil about the Third Reich; it was just an extreme expression of a universal human trait. As one reviewer aptly puts it, “Nazism can bloom in Germany, the Khmer Rouge in Cambodia, the slaughtering armies in Rwanda and Sudan.” Where repression and parental brutality is present, any political evil is possible. And the terrible truth is, it’s passed from one generation to another, making the chain an endless one.

Running for more than 2 hours, the film is hard to watch. In the final shot that shows all the villagers, except for the teacher and Eva, attending the Sunday service perhaps a few days before the war, Mr. Haneke seems to provide us the answer as to who committed those horrible crimes. Even the pastor sits in a pew and doesn’t move to the altar. It’s a portrait of the guilty ones.

God Knows Hudas Not Pay

It’s 3am and the city’s beginning to stir. I glanced at my wristwatch almost impatiently. The jeepney’s barely occupied. Tapping my fingers, I tried my best to convey my message to the driver who was busy calling out for passengers – we should get going, it’s getting late. Predictably, he looked unperturbed. I made some clucking noise while shaking my head in frustration. After what felt like eternity, he finally decided to start up the engine. People began to hand out their fare.

If there’s one thing jeepney drivers are really good at, it’s multitasking. Sometimes I imagine myself in their stead, taking charge of the wheels while attending the passengers’ fares, watching out for traffic lights and potential passengers along the way at the same time. That’s just too confusing. I guess we really should take it easy if they sometimes give us incorrect change, or drop us at the wrong street corner or if they play their music too loud or charge passengers fees much higher than the usual fare – oh wait, maybe the latter’s just unforgivable.

It’s just wrong and unfair. I’ve been paying 12.00 from Guadalupe to Angel Linao along Quirino Avenue so when this burly driver told me it’s one peso short, I went ballistic – well almost. I gave out my spiel - Manong, araw-araw akong sumasakay, dose lang binabayad ko. But of course, he wouldn’t listen. A man his size will not cower down obviously. Kulang ng piso. My first instinct was to get off from his effing jeepney but I’ve waited almost half an hour already and there were no other vehicles that passed by with the same route. So I indignantly shoved the one peso coin at his stubby hand, muttering “There’s really something wrong with you” under my breath.

I shouldn’t make it a big deal. Piso lang naman yun. But it’s the driver’s dishonestly that got into my nerves. I wasn’t the only victim of his exorbitant fare (oh yeah, that sounds like a slogan in a school rally). Some lady had the same sentiment but unlike me, she was brave enough to stand up for her right, took her money back and got off the jeepney.

Eclipsed

1. As with the previous installment, “Eclipse” is teeming with dialogues that are cringe-worthy and that might have only worked on paper, but not at all when people actually speak them. Especially if recited by Bella.

2. Apart from the cinematography, there’s another improvement worth mentioning: the vampires no longer look like human espasol. Their skins are now devoid of talc. The make-up artists have done an excellent job. But then again, it could also be because we’re used to seeing them so white that we no longer notice their abnormally powdery white faces.

3. I almost cheered when I saw Anna Kendrick early in the movie. I expected George Clooney to appear somewhere.

4. I actually enjoyed some lines. The most funny one for me is Jacob’s “Face it, (talking to Edward) I’m much hotter than you.”

5. I’ll trade Bella and Edward’s high harlequin romance for the interesting love triangle of Elena, Damon and Stefan any day.

6. I’m no expert when it comes to vampires but don’t they hide from the daylight? In Sookie Stackhouse series (and even in the defunct “Moonlight”), they still sleep during daytime. In “The Vampire Diaries”, they wear rings that protect them from sunlight. In Stephenie Meyer’s, they just glow. Weh?

7. I didn’t know that you could easily break a vampire’s head which turns into an icy rock. The Cullen-Wolves team should have thrown stones at them. Makes their job a lot easier.

8. But I learned something in the film: Don’t be scared to make mistakes (or something to that effect) – as spoken by Jessica (Anna Kendrick) in her graduation speech. And no one makes a career by studying Philosophy.

Poseur Daw ang Blog na Ito

Nagpanting ang tenga ko nang mabasa ko ang komento sa shoutbox ng blog ko. Poseur daw ang blog ko. Ilang minuto rin akong hindi naka-imik. “ang poseur lang ng blog. kala sigur, pandisplay lang ang cultural capital. feeling cool. wala namang laman.” Pinag-isipan ko kung bakit nasabi ng nag-iwan ng komento ang masakit na paratang na iyon. Ano ang ibig niyang sabihin ng “pandisplay lang ang cultural capital”? Nakakatawang isipin na puwede kang maapektuhan nang bonggang-bongga sa isang anonymous na komento. Baka isang kakilala lang na nangti-trip. Hindi rin. Sabi ng kaibigan ko, inggit lang daw ‘yun. Or iba lang ang depinisyon niya ng laman. Baka naghahanap lang ng academe-type of depth. Nag-e-expect ng -isms. Baka nga. Siguro.

Ako naman itong mahina ang EQ na kaagad na nagmuni-muni. Talaga bang poseur itong blog ko? Sabi sa dictionary.com, “poseur” refers to “a person who habitually pretends to be something he is not.” Ano naman ang pini-pretend ko? Eh talaga namang gusto ko ang mga pelikulang naka-plaster sa blog page ko. Eh yung mga post ko naman, rebyu lang ng mga dula, libro at pelikulang nabasa ko. At iyong ibang entries ay updates at announcements ng mga art scenes sa Maynila, para na rin sa sarili kong reperensya. Ganito naman ang pakahulugan ng ‘poseur’ sa wikipedia – “a person who adopts the dress, speech, and/or mannerisms of a group or subculture, generally for attaining acceptability within the group, yet who is deemed to not share or understand the values or philosophy of the subculture.”

Wala naman ang akong ina-adopt na kahit ano. Personal na rebyu ko lang naman ang mga naka-post rito. Ni hindi rin ako nakikiusap sa ibang blog na i-link itong blog ko sa blog nila. At hindi ko intensyon na makisali sa anumang grupo. Mahilig akong manood ng teatro, at hangga’t may pagkakataon, iniimbitahan ko ang mga kakilala ko na manood. Kahit papaano’y may alam rin ako sa kultura dahil ito ang undergrad ko sa UP.

Bakit ko ba ito ginagawa? Bakit ko kailangang i-explain ang sarili ko sa isang duwag na komentong walang balls na ipakilala ang identity niya? Patuloy akong magsusulat ng mga rebyu ng dulang napanood ko dahil gusto kong gawin ito. Tama ang kaibigan ko, minsan talaga di nating maiwasan na malubog sa trip ng iba. Pero ang dapat lang isaisip, yung trip ba ng iba trip mo talaga in the first place, o nakikitrip ka lang. Ke trip ba nila o hindi, trip mo pa rin ba? Self-identity lang siguro.

Trip kong gawin ito, at malaya kong magagawa at gawin ang gusto ko.

Virgin Labfest Theater Review 2010: Mga Dulang Makasalanan

Dalawang dahilan kung bakit paborito ko ang set ng Pecado Mortal sa Virgin Labfest – mapapaisip ka sa mga dula, (thought-provoking sa ibang sabi) at maayos at masinop ang karamihan sa produksyon. May pagkaselan ang temang tinatalakay ng lahat ng dula pero dahil sa swabeng pag-atake ng mandudula, walang lugar ang panghuhusga. Isa marahil sa pinakamabuting epekto ng mga dula sa manonood ay ang kakayahan nitong magpresenta ng ideyang pag-iisipan mo pagkatapos. Dito’y nagtagumpay ang pangtatanghal, dahil ang teatro’y medyum ng realisasyon at pagkamulat.

Sa SUOR CLARA ni Floy Quintos, na kanya ring idinerehe, nagpe-presenta ng interesanteng tanong ang mandudula: ano kaya ang nangyari kay Maria Clara bente taon pagkatapos silang maghiwalay ni Ibarra? Isang mapaghamong posibilidad ang nalikha ni G. Quintos na halaw sa tanyag na nobela ni Jose Rizal. Matagumpay na nailahad ang panahon at lunan ng dula sa pamamagitan ng diyalogo ng dalawang tauhan: sina Padre Salvi (Ronan Capinding) at Suor Clara (Frances Makil Ignacio). Parang sekretong unti-unting nababalatan. Muling pinatunayan ni Quintos na gamay niya ang naratibo pagdating sa dula. Noong nakaraang taon, nahumaling rin tayo sa dula niyang “Ang Kalungkutan ng Reyna.”

Gayunpaman, may ilang matingkad na kahinaan ang mapapansin sa produksyon. Una ay ang set design. Hindi ito teatrikal at tila wala sa ayos. Random ang pagkaayos ng mga props. Kumbaga sa painting ay kulang sa volume, o kaya nama’y hindi nagtutugma ang bigat ng pagkakaayos ng mga gamit. Hindi mo rin gaanong mararamdaman na sila’y nasa loob ng kumbento. Tago ang relasyon nina Padre Salvi at Maria Clara, na maaaring ma-emphasize sa paggamit ng ilaw, pero hindi nagamit sa disenyong pang-ilaw ang aspektong ito. Maituturing rin na kahinaan ang performance ni Capinding bilang Padre Salvi. Sa kasamaang palad, hindi niya nai-transform ang karakter sa intensity na hinihingi nito. Sa mga eksenang nagdi-demand ng authority at vulnerability, na-reduce ang performance ni Capinding sa exaperation at pagsigaw.

Istorya rin at script ang kalakasan ng ikalawang dula – ang PACKAGE COUNTER ni Iza Borlaza sa direksyon ni Hazel Gutierez. Tinatanong nito ang moral na posibilidad sa isang tila payak na sitwasyon. Ang sitwasyon ay ang pagkakadiskubre sa isang bag (na naglalaman ng fetus) ng dalawang crew workers sa isang department store. Pero hindi naka-pokus ang dula sa aborsyon. Pinagtatalunan nina Don at Lito kung ano ang gagawin sa bag. Ang suhestiyon ng isa sa kanila ay iwanan ang bag, na siya ngang ginawa nila pagkatapos ng mahaba-habng pagtatalo. Gayunpaman, bago maglamlam ang ilaw sa entablado, makikita nating palihim na binalikan ni Lito ang bag. Maiintindihan natin kung bakit niya ito ginawa, dahil sa bandang gitnang bahagi ng dula, kapansin-pansin ang uneasiness ni Lito, na para bang may direkta siyang koneksyon sa fetus.

Kagaya ng naunang dula, may ilan ring kapuna-puna sa “Package Counter.” Tila hindi na-sustain ang epekto ng umaalingasaw na amoy ng bag. Nawala ang pagtatakip nila ng ilong. Sa isang banda, maaari ring isipin na hindi na talaga nila ito mapapansin dahil pre-occupied na ang kanila utak kung ano ang gagawin sa fetus. Isa pang puna: pagkatapos ‘maduguan’ ang kamay ni Don, nagtatatakbo siya’t nagmumura pero parang nakalimutan niyang maghugas ng kamay. Ang unang reaksyon marahil ng kahit sinong tao sa ganoong sitwasyon ay ang maghugas ng kamay. Hindi na siguro esenyal ang mga nabanggit na puna, kaya lang bahagi pa rin ito ng skrip, na kapag may lohikang nasagi, naku-kompromiso rin ang kabuuan ng dula.

Sa tatlo, pinakapaborito ko ang MATYAG nina Maynard Manansala, UZ Eliserio at Chuckberry Pascual. Tunay kang mapapaisip sa dula. Pag-iisipan mo’t titimbangin ang moralidad. Justified ba ang ginagawa ng tatay sa anak nitong babae? May pagka-sensitibo ang temang tinatalakay sa dulang “Matyag” – tungkol sa sekswal na relasyon ng magtatay. Incest.

Nagre-record ang tatay (Randy Villarama) at ang anak niyang babae (Isab Martinez) ng video na ipapadala nila sa nanay na nagtatrabaho sa ibang bansa. Habang ginagawa nila ito, unti-unti nating malalaman na sexually attracted ang tatay sa anak nito. Pero pagdaka’y mare-realize rin natin na tila hindi niya ito kasalanan dahil wala ang asawa niya, at nade-demonyohan ang utak niya ng alkohol. Kaya’t nang dumating ang sexual outlet niya, si Jenjen (Mayen Estanero), napahinga ng maluwag si Daddy (tayo na rin), hindi natin masisisi ang tatay kung bakit siya nambababae. At pagkatapos itong paalisin ng anak dahil sa selos, muli tayong ginupo ng pangamba sa kung ano’ng posibleng mangyari.

Dalawang lebel ng pagseselos ng anak ang maaari nating ma-extract sa dula – selos sa atensyon ng ama bilang anak, at selos dahil may kaagaw siya sa ama sa kanilang ipinagbabawal na laro. Walang takot na ginampanan ni Isab Martinez ang papel ng batang babae. Nakakabilib at nakakatakot ang kainosentehan at tantrums niya. Sa huling eksena ng dula, habang iginigiya ng anak ang tatay niya patungong kuwarto nila para ‘maglaro’, natakot tayo para sa tatay sa posibleng mangyari.

Virgin Labfest 2010 Theater Review: Pas de Deux

Ganito ko ilalarawan ang ikalawang set (Pas de Deux) ng Virgin Labfest: kapos na pagtatalik. Hindi akmang metapora dahil walang kinalaman sa seks ang alinman sa mga dulang kasali sa set pero ito ang pinakamalapit na paghahambing na naisip ko kaagad. Ayos naman talaga ang foreplay. Suwabe ang mga haplos. Kaya lang pagdating na sa sukdulan, parang bombilyang nawalan ng ilaw ang bawat dula. Nangapa ako sa dilim: tuliro at disappointed.

Katulad na lang ng HIGIT PA DITO ni Allan Lopez sa direksyon ni Tuxqs Rutaquio – nakakaantig ang dula, walang duda, lalo na’t epektibo ang pagsasabuhay sa dalawang karakter na ginampanan nina Mailes Kanapi at Cris Pasturan, subalit sa huling eksena nang tumugtog ng piano si Bing at namatay ang ilaw, nagblack-out rin ang utak ko. Gusto kong sabihing “Teka muna, sandali lang. Hindi ko gets, pwedeng pakiulit?” Nai-imagine ko ang mga reaksyon nina G. Lopez at Rutaquio. Sasabihin nila sa ‘kin: “Excuse me, problema mo na ‘yan.”

Ang totoo’y madali lang naman talagang sundan ang dula. Ang kwento’y tungkol sa inang nagdesisyong bumukod sa mga anak niya pero mayroong pag-aalinlangan. Sa gabi ng kanyang paglipat, tinulungan siya ng kanyang anak para mag-ayos ng gamit at para ayusin na rin ang sarili niya.

Maituturing na ‘departure from old tradition’ ang script ni Allan Lopez. Dati kasi, ang mga dula niya’y hindi pangkaraniwan at may pagka-experimental na nagreresulta madalas sa negatibong pagtanggap ng manonood. May pagka-literary, intelektuwal at hindi mainstream ang istorya ng HIGIT PA DITO pero pamilyar. Melancholic. Pamilyar rin ang mga karakter lalo na ang ina – quirky at suicidal na para bang nagmula sa nobela ni Haruki Murakami. Ang pamilyaridad na ito ay nakatulong nang malaki para epektibong kumonekta sa manonood ang emosyon ng dalawang tauhan. Sa palitan nila ng dialogue, sa pagitan ng katahimikan, mararamdaman mo ang bigat ng kanilang dinadala. Kung emosyonal ka, hindi na nakapagtatakang maantig ka’t maluluha.

Malayo naman sa pagiging melodramatic ang COLLECTOR’S ITEM ni Juliene Mendoza sa ilalim

ng direksyon ni Roobak Valle. Sa katunaya’y nakakatawa ang ikalawang dula. Nakakatawang nakakatakot. Ang nakakatakot na aspekto ng dula ay kaagad na nailahad sa simula ng produksyon, na para bang senyal sa manonood na may hindi magandang mangyayari.

Nakakatawa ang huntahan ng dalawang tauhan: dalawang magkaibigang nagkita pagkatapos ng mahaba-habang panahon. Isang nerdy toy collector (Santiago na ginampanan ni Lorenz Martinez) at ang kaibigan niyang chickboy (Carlos, George de Jesus) noong college. Pinagtatawan ng chickboy ang nerd na kaibigan sa kakaiba nitong fascination sa mga toys. Klaro ang karakterisasyon ng dalawa – maliwanag ang tunggalian na sanhi ng magkasalungat nilang katangian. Si Chickboy, hitik sa mura kung magsalita, samantalang si toy collector, may pagka-uptight at anti-social. Gayunpaman, may isang common denominator na nag-uugnay sa kanila – si Lana. May mga rebelasyong lumantad at mga damdaming napukaw. Mapanganib na paglalakbay sa nakaraan ang larong pinagsasaluhan ng dalawa.

Sa tatlong dula, pinakapaborito ko ang set design ng COLLECTOR’S ITEM. Malinis, pino, relevant at functional. Pakiramdam mo’y nasa isa kang magarang condo. Na-inhabit na rin ni Lorenz Martinez ang condo pad, tila pag-aari niya talaga ang lugar. Kung kaya’t nang ilipat ni chickboy ang isa sa mga furniture niya, naintindihan natin kung bakit siya nagwala.

Nawawala ang anak ng mag-asawang Obet (Jojit Lorenzo) at Mercy (Cai Cortez) sa dulang ONDOY ni Remi Velasco. Nasa bubungan sila ng kanilang bahay, naghihintay na may sumagip sa kanila mula sa baha. Naiwan sa kung saang bahay ang anak nilang si JanJan. Tanging ang magagawa ng dalawa ay mag-alala kung ano ang kalagayan ni JanJan.

Walang dudang epektibo at magaling ang performance ng parehong aktor. Kapani-paniwala si Jojit Lorenzo bilang mapasensyosong asawa, gayundin si Cai Cortez bilang Mercy – ang asawang buntis na panay ang bulyaw at sisi kay Obet. Kapani-paniwala rin ang ayos nila na mukhang basang-basa ng ulan (salamat sa langis). Gamit lamang ang rooftop bilang setting, napaniwala ng set design na nasa bubungan nga sila, at sa ibaba ay ang nakakatakot na baha. Maging ang sound design (tunog ng ulan, kulog at kidlat, helicopter) ay akma rin at nakatulong para lalong maging kapani-paniwala ang setting.

Mahusay sa kung mahusay ang dula, pero may kung anong kulang sa script nito. Sa madaling sabi’y mahirap mabatid kung ano ba talaga ang puntong ibig iparating ng manunulat: ang kalunos-lunos na kaganapang dulot ng bagyong Ondoy o ang tipikal na kalagayan ng mga Pilipino (kahirapan, ang pagpupunyaging maiahon ang pamilya sa pamamagitan ng pangingibang bansa) ? Anu’t-ano pa man, tila kasing kulimlim ng panahon ang aspektong ito. Hindi tuloy maiwasang isipin ng manonood at ikumpara ang karanasan nila noong bagyo. Dito hindi nagtagumpay ang dula. Dahil kung tutuusin, hindi naman significant ang away-mag-asawa ng dalawang tauhan. Nagmumukha tuloy oblique ang pag-atake nito sa temang ibig ipahayag.

Umuwi akong basa ng ulan pero hindi luhaan. Naisip ko rin na kapag may pagkakataon, muli kong panonoorin ang set na ito dahil baka sa susunod, hindi na kapos ang karanasan ko.

Mapapanood pa ang Pas de Deux sa JULY 3 (SAT): 8PM; JULY 4 (SUN): 3PM

Virgin Labfest 2010 Theater Review: Pirasong Paraiso

Bertdey ng kasamahan ko sa trabaho noong isang araw, Hunyo 22. Naisip kong ilibre siya ng isang tiket sa Virgin Labfest, bilang regalo kahit hindi kami masyadong close. Magandang oportunidad para ma-divirginized siya sa teatro. Mahilig raw kasi sa arts itong office mate ko. Nang ikuwento ko sa kanya ang tungkol sa Virgin Labfest at ipinakita ang line-up ng mga kasaling dula, nagpakita siya ng interes. Lalo na sa Pink Pestibal set! Natuwa ako dahil mukhang may mare-recruit na naman ako sa panonood ngayong taon. Bihira kasi ang mga taong nakakasalamuha ko na may interes sa teatro.

Kaya lang nang i-remind ko siya tungkol sa Labfest, aba, biglang nag-iba ang ihip ng hangin. Madaming excuses. In short, magba-back out. Pero gusto pa rin daw niya panoorin ang Equus dahil mahilig raw talaga siya sa teatro.

Ako nama’y may tendency maging patola paminsan-minsan. Pabiro ko siyang tinanong nang “Ano nang play ang napanood mo?” nang may kasamang ngiti. Yung beatific at kunyari’y sincere. Sumagot naman si officemate. “Uhm…”

Ayos lang naman sa akin kahit hindi manood si officemate. Masaya pa rin ako kahit papaano na may interes siya sa teatro. Sa katunayan nga eh nilibre ko pa siya sa TokyoTokyo. Sabi niya’y gusto niyang panoorin ang Pink Pestibal. Okay, sure.

Pero sana, inilibre ko na lang siya. Nalaman niya marahil kung BAKIT WALA NANG NAGTATAGPO SA PHILCOA OBERPAS o kung ano ang koneksyon ng BALUNBALUNAN sa BINGIBINGIHAN o kung ang lalaki at si ISAGANI ay iisa lamang.

Sa isang banda, may palagay ako na hindi niya magugustuhan ang unang set na pinamagatang PARIAH PARAISO. May pagka-boring kasi ang karamihan sa mga dula. Feeling ko’y aantukin si office mate unang dula pa lang – yung ISAGANI. Carry lang siguro sa kanya ang mga naunang eksena lalo na nang pumasok ang bida pagkatapos ng murahan at sigawan sa background. Matutuwa rin siya marahil sa pagpapatawa nito. Sasabihin ko sa kanya na “Mas magaling ka pang manggaya kesa sa kanya.” Siyempre, matutuwa siya’t matatawa.

Totoo iyon. Na mas magaling pa si officemate manggaya ng persona kesa kay John San Antonio na gumanap bilang Isagani sa dulang isinulat ni Alex Yasuda. Ewan ko ba, hindi pumatok sa ‘kin yung pagpapatawa ni Isagani sa panggagaya sa mga pulitiko. Hindi ko lang siguro nakuha kung sino ang ginagaya niya. Konti lang din ang tumawa kaya napahinga ako nang maluwag, dahil hindi ako ang me problema.

Ang problema sa dulang Isagani ay may pagka-melodramatic ito. Ang mga linya at litanya’y

katunog ng napapanood sa teleserye sa TV. Eh allergic pa naman ang karamihan dito. Kaya pakiramdam ko eh nanonood ako ng TV. Mahirap ding sundan ang takbo ng naratibo. Ang totoo’y hindi ko alam kung paano’ng nagtapos ang dula. Gaano man kasi kasaklap ang nangyari kay Isagani, mahirap maka-connect sa pinagdaanan niya, kaya kahit na ngumawa pa siya nang malakas, nanatiling bingi ang kamalayan ko.

Bingi-bingihan. Iyan naman ang laro ni Gilbeys sa ikalawang dula na isinulat ni Debbie Tan at idinerehe ni Issa Lopez – BALUNBALUNAN, BINGIBINGIHAN. Madalas, nagkukunwa siyang walang naririnig kapag kinakausap siya ng kinakasama niya sa bahay, si Brandy, na mas bata sa kanya nang halos 20 taon. Gabi-gabi, inuuwian siya ng balunbalunan dahil ito lang ang kayang sikmurahin ng tiyan niya.

Kumpara sa naunang dula, medyo magulo ang set ng BALUNBALUNAN, na bumagay naman sa kabuuang atmospera ng entablado. Sa may looban o squatters’ area nakatira sina Gilbeys at Brandy kung kaya’t maliit at masikip ang lungga nila. Nagkalat rin ang iba’t-ibang klase ng costumes – mga gamit ni Brandy sa kumplikado nitong trabaho. Halos minu-minuto siya nagpapalit at walang pag-aalinlangan si Missy Maramara sa aspektong ito na para bang kampanteng-kampante siya sa kanyang katawan. Kahit batikang aktor ang kasama niya (si Bembol Roco bilang Gilbeys), hindi siya kakakitaan ng timidity o pagkailang. Patok rin ang mga punchlines niya.

Gayong nagampanan naman ni PJ Paule bilang Whiskey ang papel niya, hindi pa rin iyon sapat para lumibel kina Maramara at Roco. Sa ibang sabi’y tila miscast siya sa dula. Hindi ko maiwasang maisip si Ryan Neil Sesse sa Orfeo sa Impyerno kapag nasa eksena si Whiskey. Bagay kasi kay Sesse ang role, at halos katulad rin ng Orfeo ang pagsali niya sa buhay ng mag-asawa.

Alam nating hindi matitinag ang dalawa sa pangingialam at panunukso ni Whiskey kay Brandy dahil, sabi sa synopsis (na kababasa ko lang bago magsimula ang dula), malalim ang pinagsamahan ng magkapareha. (Masyadong madetalye ang mga synopsis sa programme, nawawala ang misteryo ng ilang dula) Sa huli’y hindi na ako nagtaka nang lulamlam ang ilaw ng tanghalan habang sila’y mahigpit na magyakap.

Maliwanag ang ilaw sa produksyon ng BAKIT WALA NANG NAGTATAGPO SA PHILCOA OBERPAS mula sa panulat ni Carlo Garcia sa ilalim ng direksyon ni Riki Benedicto. Hindi ko tuloy maiwasang i-imagine ang Philcoa overpass kung gabi. Ganoon ba kaliwanag sa bahaging iyon ng lungsod?

Madaling sundan ang kaganapan sa dula. Mukhang simple lang naman kasi ang nangyayari. May magkasintahang nagka-debelopan sa chat at text ang mag-a-eyeball sa oberpas. Muli, hindi mo maiiwasang magtanong. Posible pa kaya ang ganitong set-up sa kasalukuyan? Nasagot naman ito ng script ni Garcia. Si Lalaki ay adventurous, at mukhang game naman si Babae.

Nang ma-resolve ang conflict, muli ka ring magtatanong – Yun na yun? Kasunod niyon ay panghihinayang. At least, sa kaso ko. Pakiramdam ko kasi’y pinangakuan ako ng bonggang-bongga tapos iyon lang pala iyon? Pero in fairness, bibo ang direksyon ni Benedicto. Kung pamilyar ka sa Philcoa oberpas, hindi ka mag-aalinlangang tanggapin na doon nga ang lokasyon ng dula. Ang hindi ko lang maintidihan ay ang mga song-and-dance number na tila ambong pabugso-bugso sa pagitan ng mga eksena. Pasulpot-sulpot rin ang ilang ekstra. Pero ewan ko, hindi ako masyadong natuwa sa kanila. Para kasing naglalaro lang sila sa set.

Kapag ikukuwento ko ang lahat ng ito kay office mate, sana’y tumindi ang interes niya na manood. Pero hindi ko isasali ang mga reaksyon ko, dahil may karapatan siya sa sarili niyang opinyon.

Mammoth – The Family That Doesn’t Pray Together

Mammoth, which stars Michelle Williams (Brokeback Mountain) and Gael Garcia Bernal (Y Tu Mama Tambien), is about connection and disconnection. Its clean, pleasing and panoramic cinematography is deceiving – it hides the characters’ guilt, fear and desire.

Leo (Bernal) goes to Thailand for a business trip, which sets off a chain of events that impact the rest of the family, including Gloria (Marife Necesito) – a Filipino nanny who left her own children in the Philippines. Her boys plead – Nanay, umuwi na kayo… but Gloria explains that she must make money so they can go to school.

Meanwhile, the kid she feeds, dresses and tenderly cuddles gets much closer to her, which fears the mother (Williams). So she advises Gloria to somehow keep some distance, which of course, hurts the nanny. In Thailand, Leo keeps himself distant from temptation but eventually gives in to a prostitute. The prostitute, in turns out, has also left her own child.

In the end, the families get reunited but nothing will never be the same again.

Love, Miracles, Destiny and 500 Days of Summer

There’s one thing that “500 Days of Summer” and I share in common: we don’t believe in destiny and miracles.

Tom (Joseph Gordon-Levitt) has always believed that he’d find “the one” someday so when Summer (Zooey Deschanel) came, he knew that it was going to be a relationship he’d hoped for. He’s terribly wrong. Summer wasn’t in love with him. This of course, broke Tom’s heart. We all know what happens when a girl dumps a guy. Guy sulks, probably won’t shave, doesn’t report to work, etc, until he gets back on his feet. Except for the shaving, this is what exactly happened to Tom when Summer told him she’s not looking for anything serious. Tom’s poor world came tumbling down. He didn’t understand it.

Because we’re used to labeling things, we too, won’t perhaps understand why Summer doesn’t want a relationship when everything works pretty fine with Tom. There’s misunderstanding, which is a given in every relationship, I suppose (I’ve never been in one), but apart from that, theirs is an ideal one. Even more ideal is the fact that that they look cute and adorable together. Eventually, some days after their break-up, during the last conversation they might have ever had in their favorite spot, we understand that it simply just happens.

“You never wanted anybody’s girlfriend, now you’re somebody’s wife,” Tom tells her obviously hurt.

“Surprised me too,” Summer quips.

“I don’t think I’ll ever understand that. It doesn’t make sense.”

“It just happened.”

“Right but that’s what I don’t understand.”

“I just woke up one day and I knew.”

“Knew what?”

“What I was never sure of with you.”

This is the part when Tom looked away, because Summer’s words were a real frisbee to the head but we know that it has thought him an important lesson. That his childhood fantasy is just a fantasy. Summer, on the other hand, learned something from Tom’s belief – that there are things that are meant to be.

Since this is not a Hollywood movie, we’re satisfied with the ending, no matter how wrong our guesses are. “500 Days of Summer” has plenty of scenes to offer in this regard. The most remarkable for me is the scene in which Tom attends to Summer’s birthday party at the rooftop. Prior to that scene, we’re compelled to believe that after their misunderstanding, they’re going to be together again. We see two frames – one is Tom’s expectations, obviously the good stuff he expected and the other is reality, that Summer and he are just friends.

I laughed too hard in the film’s last scene where Tom is having a conversation with his possibly next girlfriend named Autumn. You’ll think it’s funny but when you get to see the movie, you’ll find it sweet and remarkably uplifting.

Adventureland, Not a Usual Coming-of-Age Film

Adventureland is tender, sweet and more importantly intelligent. Not because its hero, the gangly and nerdy James played with sensitivity by James Eisenberg, is an intellectual with a literary bent, or his pal has a certain fondness for Gogol.

Greg Motolla, who also directed Superbad, treats his characters with much respect and maturity. Most of Jame’s friends are considerably weird but they’re charming and very human – they’re not just there as props for silly antics or cheap humor.

I have to say that after watching the film, I’ve high respect now for Kristen Stewart, who plays Em here, a moody NYU student secretly involved with Connel (Ryan Reynolds), married maintenance guy in Adventureland, a small, sad amusement park. Stewart (yes, the famous Bella in Twilight and New Moon) knows how to act, her facial expression and delivery provide just the right moods and response.

Did I mention that the movie’s sweet, charming and intelligent? One of the best movies I’ve seen this year.