Si Cofibean

These past few days, medyo na-hook ako sa blog ni cofibean. Na-amaze ako, actually, sa dami ng mga comments sa bawat post niya. Nainggit ako, inaamin ko dahil sa dami ng sumusubaybay sa blog niya. If his intention was to really grab or arouse interest from bloghoppers, then he was successful. Kung babasahin mo ang balitaktakan sa bawat komento, mas higit kang matutuwa kesa dun mismo sa entry niya. Ang alam ko, sikat na sikat ang blog ni cofibean. Madaming tagahanga at madami ding kagalit. Ako mismo, di ko napigilang i-share ang blog niya sa officemates ko. At natatawa ako sa lahat ng entries niya. Hindi ako nagagalit sa kanya dahil sa abhorrence niya sa mga call center agents which he considers orcs and social climbers. Sabi nga ng ibang nag-comment, ang galing ng creator sa concept niya. Tagumpay. Hindi na mahalaga kung totoong ubod siya ng yaman o sobrang guwapo.

Basta, magaling siyang magsulat. Napaka-consistent ng karakter.

Cool Off

Cool off ang tawag sa temporary break-up ng magsyota (tama ba?). Cool off din kaya ang tawag kung nagpasya ang magkaibigan (friends) na wala munang komunikasyon sa isa’t-isa?

WTC

Pain is good, sabi ng kontrabida sa nobela ni Dan Brown, Deception Point. Pain is good din ang linya ng isang karakter sa pelikulang World Trade Center habang nasa ilalim sila ng gumuhong gugali, 20 feet below. Helpful na mantra para mapaniwala ang sarili na buhay pa sila sa kabila ng makitid na tsansa para mailigtas ng rescuers.  

Motorcycle Diaries

Natatawa ako kapag naaalala ko ang translation ng dating officemate ko sa ISS, si John, sa Motorcycle Diaries. Motorsiklo Diarrhea. 

Sa Instituto Cervantes ko napanood ang pelikulang ito noong nakaraang taon.  

Sino ba’ng hindi nakakakilala kay Che Guevarra, popular icon ng revolution. Sa totoo lang, bukod sa mga t-shirt na nakikita kung suot ng kung sinuman (madalas ng mga kalalakihan na nagpi-feeling astig o rock star), hindi ako pamilyar kay Guevarra. Sa pagkakaalam ko, hindi ko man lamang siya nadaanan sa mga history books.

Pagkatapos na mapanood ang pelikulang “Motorcycle Diaries” sa Instituto Cervantes noong sabado, nagkaroon ako ng munting kaalaman kay Che Guevarra. Trivia: Isa siyang medical practitioner noong kabataan niya; kilala siya sa tawag na “Fuser” at meron siyang asthma.

True to its title, “Motorcycle Diaries” is about the journey of Dr. Ernesto Guevarra “Fuser” or “Che” and his friend, Dr. Alberto who’s a chemist, from Argentina to Peru.

Medyo biased ako sa mga pelikulang base sa tunay na buhay, boring kasi ang halos lahat ng pelikulang napanood ko na may katulad na tema. Pero binago ng Motorcycle Diaries ang baluktot na paniniwalang ito.

Sa ikaapat na pagkakataon, pinahanga ako ni Gael Garcia Bernal sa kanyang galing sa pag-arte. Una kong nasilayan ang kanyang kahusayan sa Y Tu Mama Tambien, El Crimen Del Padre Amaro at Amores Perros. Sana mapanood ko dalawa pa niyang pelikula: The King at Mal Educacion. At sana’y hindi siya nakawin ng Hollywood. Huwag sana siyang matulad kay Penelope Cruz.

Simple lang naman ang banghay ng pelikula. Madaling masundan dahil linyar ang kuwento’t may iisang goal: ang makapunta sa Peru sakay ng motorsiklo. Sa kanilang paglalakbay, nakakasumpong sila ng iba’t-ibang aksidente, kabiguan at sorpresa na kung hindi katawatawa ay kaawaawa. Pero kailanman ay hindi naging trying hard na magpatawa o magpaiyak ang pelikula.

Kinikilabutan ako sa tuwing inaatake ng hika si Fuser. Ramdam na ramdam mo ang paghihirap niya na lalong binigyang buhay ng masuhay na aktor.Hindi rin pumalya ang sidekick na si Alberto sa mga pagpapatawa nito.

Maraming mga memorableng eksena sa pelikula na tatatak sa isipan ng manonood:

1. Ang tuluyang pagkasira ng kanilang motorsiklo na ilang beses ding sumemplang, na hindi na naremedyuhan ng mekaniko kaya’t napilitan silang ipagbili, na habang sakay ito ng truck ay umiyak si Alberto.

2. Ang nakakatawang kumbersasyon ng magkaibigan sa magkapatid na Chilean, kung saan ipinamalas ng dalawa ang galing nila sa effective communication upang papaniwalain ang magkapatid na sila’y tunay na nangangailangan ng tulong.

3. Ang interaksyon nila sa katutubong Inca.

4. Ang sinserong pakikihalubilo ng dalawa sa mga pasyenteng may leprosy na sinegregate sa isang isla upang hindi makapanghawa ng mga normal na tao.

Kaipala’y ang pelikula ay hindi tungkol sa kabayanihan ni Che Guevarra bilang rebolusyonaryo kundi tungkol sa kabayanihan niya bilang tao’t doktor.

Kaarawan

Birthday ni J. noong isang gabi. Tinawagan niya ako. Hindi ko alam na birthday niya. Medyo nasa kalagitnaan na kami ng kumbersasyon nang sabihin niya sa akin, sa tono na nahihiya pa, pagkatapos kong itanong kung bakit tila me sakit siya sa kanyang boses na sinagot naman niya na me sipon siya at naka-leave.

“Actually, birthday ko ngayon.”

Biglaan at awtomatiko ang reaksyon ko. Agad ko siyang binati ng maligayang kaarawan, pilit na pinapaniwala ang sinseridad ko sa pagbating iyom.

“Anong gusto mong regalo ko sa ‘yo?”

Huwag na raw akong mag-abala. Tama na raw yong ingatan ko ang sarili ko. Na-touched ako sa sinabi niyang iyon.  Medyo mahaba-haba rin ang huntahan namin at nakaramdam ako ng kaluwagan ng loob matapos niyang magpaalam. 

Berde

Hindi ako malisyoso pero nung makita ko ang patalastas ng Menthos candy sa MRT Guadalupe Station, left side kapag papunta kang North Edsa, napangiti ako.

Fresh kahit tayuan, sabi ng billboard.

Sa mga nakalinyang itlog, isa lang ang nakatayo.

Kung ilalapat ang teoryang “the author is dead” me kapangyarihan akong sabihin na malisyoso ang patalastas.

Matutuwa marahil ang nagkonsepto ng malisyosong linya kapag nalaman niyang berde ang naging dating sa nakabasa.

Some Trivia

I got this from TIME magazine:

On Dec. 11, Yousef ran a dress rehearsal on a Philippine Airlines jet. He carried the explosives on board in contact-lens-solution bottles. Like the North Koreans, he disembarked after positioning the bomb in the cabin. It successfully detonated, killing a Japanese passenger and injuring 10 others. But because of the very small quantity of explosives, it did not take down the plane. A month later, Yousef accidentally started a fire in his apartment while working with the explosives. 

Another one: Mohammed told CIA interrogators that he had inadvertently packed a copy of the Bojinka plan with all the targeted flights and explosion times in his bag on the Philippine Airlines test run. Nobody noticed.

Accoring to the article, explosives can be made to look like almost anything – drinks, paper, even a child’s toy. The use of machines that detect bombs and traces of explosives is spreading but liquid-chemical sniffers aren’t in airports – yet.

Hmm…scary.

Next Book that Must be Read

 

Review of this novel can be read here. I wish I could buy this book. The novel won grand prize in 2005 Palanca Award. it’s by Dean Alfar. 

Post Fever

I woke up this morning with a malicious smirk in my face. Blame it to Anna who sent this text message: “Waah! nawiwindang na ko! iba tLga c neiL! sya tLaga 1st chorva ko na teater artist! pakshyet! d nya ko pinapatuLog! :) hehe. isa pa si chris! “

She’s referring to Ryan Neil Sesse – the brave theater actor who played “Val Javier” in Tanghalang Pilipino’s Orfeo sa Impiyerno. Obviously, she’s smitten by the actor’s charm and brilliance in acting. I believe every woman in the audience felt the same way. I’ll not be suprised to learn that Anna would watch the play again this weekend. 

I would be glad to join her. 

Birhen 2

Sana mapanood ko lahat ang dulang kasama sa Virgin Labfest 2.

1. Noong biyernes, kasama si Eloi, pinasya naming makipagsapalaran sa CCP para manood ng opening ng naturang playfest – for free. Hindi naman kami nabigo. Hindi napuno ang Huseng Batute. Nakatakdang ipalabas noong gabing iyon ang “Maganda Pa ang Daigdig”, “Pragres” at “The Return of Flor”.

Napanood ko na ang “Pragres” noong recital ng PHSA. Iba ng aktor ang gumanap sa papel na Marina. Hindi pa rin kumupas ang galing ni Nar Cabico na may iba’t-ibang karakter sa dula. Paboritong linya: “But what can I do? I told you I’m from fairview!”

Tungkol sa cover-up ng isang small-time killing ang “Maganda Pa ang Daigdig.” Ang premise: hindi big deal ang pagpatay.

Kahanga-hanga ang galing sa pag-arte ni Mailes Kanapi bilang Flor sa monologue ni Rody Vera tungkol sa pagbabalik ni Flor Contemplacion sa lupa para i-console ang DH na si Gwen na nasa piitan at nakatakdang bitayin. Tungkol sa joke ang dula. At kapag nakuha mo kung ano ang joke na yun, hindi ka matatawa. Bagkus mapapaisip ka nang husto.

2. Sabado. July 8, 2006. 3p.m. Like a Virgin.
a.) Nakakabilib ang performance ng mga aktor ng Dulang Sipat Lawin. Kaya lang parang nabawasan ang ganda ng dulang “First Snow of November.” Hindi ko alam kung bakit. Siguro nagustuhan ko nang husto ang performance ang gumanap sa papel na Tony Bataller. Maging ang ilang dialogue ay tila nagbago rin. Medyo nasobrahan na ang paggamit ng bernakular na salita dahilan upang hindi makasunod ang audience na hindi nakakaintindi ng Ilonggo. Pero si Fil Acayan, kahanga-hanga pa rin. Nakakabilib ang pagpapalit-palit niya ng role mula sa pagiging matanda pabalik sa pagiging bata at vice-versa. Ang kanyang “magic sound mirror” ang magtatak sa imahinasyon ng manonood.

b.) Pragres. Tawa pa rin ako ng tawa kahit pangatlong beses ko nang napanood.

c.) Ang Unang Aswang
Kakat’wa ang reaksyon ng mga manonood nang lumabas ang mga aktor na nakaitim at nakatalukbong ng itim na belo habang umuusal ng mga salitang ekstranghero. Tungkol sa alamat ng unang aswang ang dula. Kapansin-pansin na mas naging daring ang sex scenes (siguro dahil college students na ang dalawang aktor at mayroon pang butt exposure.

3. Linggo. Hora de Peligro.
Nanganganib na ang allowance ko para sa susunod na linggo pero pinili ko pa ring manood. Nang mag-isa ulit.
a.) Maganda Pa ang Daigdig. Napansin ko ang magandang improvement. May mga scenes na idinagdag kagaya ng aktuwal na paglabas ni Boldyak. Hindi ko alam kung maaawa ako o matatawa sa dalawang mama sa audience na natalsikan ng “dugo” mula sa ulo ni Boldyak (ginampanan ni Abner Delina).

b.) Baka Sakali.
Ayos lang kahit hindi si Nanding Josef ang gumanap sa papel na Lolo. Kahanga-hanga ang performance ni Kuya Bodjie. Tungkol sa pagkumbinse ng lolo sa apo niya na sumama sa anibersaryo ng Wowowee dahil nararamdaman niya ang kakaibang swerte ang tema ng dula. Subalit, maging ang pangangarap pala ay delikado rin. Isa ang apo niya sa namatay sa naturang trahedya.
Saludo ako kay Dennis Teodisio na siyang author ng dula.

c.) Ang Anak ni Gloria.
Nasa pangalan ni Gloria ang swerte. Nakatakda siyang pakasalan ng kalaguyong taga Holland dahil sa anak nila. Ang problema ipinalaglag ni Gloria ang anak niya dito dahil hindi siya nito pinansin noong ipinagbubuntis niya ito. Pero ngayon, gusto siyang dalhin nito sa Holland basta’t kasama ang “anak” nila. Nagpabuntis si Gloria sa pangit na kapitbahay at nagkaanak din ng pangit. Ang last resort: bibilhin niya ang mestisang anak ng pangit niyang kaibigan – kung mapapapayag niya ito.

4. Siyam na dula pa ang nasa listahan. Plano kong panoorin iyong lahat.

5. Inaabangan ko rin ang “Ars Poetica” at “Rite of Passage” sa July 22.

6. Busog na naman ang artistic need ko nito.