Si Lalie ay Katabi ko Lamang

Tinanong ako ni Lalie, kasamahan ko sa trabaho, katabi ko rin, kung may journal daw ba ako. Kako, ano’ng klaseng journal? Online ba?
Hindi raw, yung diary daw. Yung nasa ledger o notebook. O kahit saan basta handwritten.
Sabi ko oo.
Naging interesado siya. Nasaan na raw.
Kako, nasa bahay. Ewan, nasa baul siguro. O nasa tambakan ng mga pinaglumaan kong gamit.
Sabi niya, kukunin niya raw.
Bakit? Nagtaka ako.
Puwede raw niyang kunin ‘yun. At pagkakitaan.
Kumunot ang noo ko.
Puwede raw yun.
Napatango ako ng ilang beses, padahan-dahan habang hawak-hawak ng kanan kong kamay ang aking baba.
Pagdating na pagdating ko mamaya sa bahay, kukunin ko ang natitira kong diary at susunugin.
Pero, saan naman ako puwedeng magsunog, eh walang space sa bahay. Baka magkaroon pa ng sunog.
Nakakabahala. Nakakapangamba. Nakakatakot.
Hindi pala ganun kadali magtapon ng alaala.